Vooruit

Haar moeder heeft haar van alles geleerd maar niet dit. Ze is bijna dertig, drijft langzaam steeds verder weg van haar jeugd. De eerste zwangere vriendin is een feit. De eerste lachrimpel die niet meer wegtrekt ook.

Rechts van haar in het gangpad staat een dame. Een dame ja, want een vrouw dekt de lading niet. Haar mondhoeken verraden haar moeite met de dag, al zegt de lippenstift dat ze er anders over wil denken.

De jonge zij is moe, maar ook goed opgevoed.
‘Mevrouw, wilt u hier zitten?’ vraagt ze terwijl ze opstaat.
‘Nee hoor, gaat prima,’ antwoordt de dame vriendelijk. Haar oude vingers grijpen de stoel nog iets harder vast waardoor de pigmentvlekjes onder haar ring verschuiven.

Ze weet dat ze niet mag gluren maar haar gevoel zegt dat ze nu goed moet opletten. Niet elke voorbijganger is slechts een stofje op de lens.
Ze stelt zich voor hoe de dame vanochtend voor haar kledingkast stond. Wellicht herinnerde alleen de passpiegel haar eraan dat ze niet meer dat meisje van vroeger is. Ze denkt aan haar eigen moeder, die altijd zei dat je vanaf je vijftigste in een schemerwereld leeft waarin de binnenkant en buitenkant niet langer corresponderen.

De dame vangt een wissel op met haar benen, de hakken maken geluid. Wellicht vullen die de centimeters op die ze de afgelopen jaren heeft moeten inleveren.

Opeens krijgt de jonge zij een zwaar gevoel in haar buik. Dorst en heimwee. Alsof het hoofd en het lijf elkaar hebben losgelaten. Een diep en onbestemd verlangen zwerft ergens tussen hemel en aarde in. Ze neemt een slok van haar water.

Als ze de trein uitstapt kijkt ze nog eenmaal achterom. Een brakke student maakt aanstalten naar de vrijgekomen plek, de dame geeft ruimte. De twee hakken blijven waar ze staan. De inhoud zal morgenochtend weer uit hetzelfde bed stappen, volharden en tegemoet treden.

De jonge zij haalt opgelucht adem bij die gedachte. Ze kan enkel vooruit. Het geluid van haar eigen schoenen bemoedigt haar tred, bepaalt het timbre voor de tweede helft van haar dag.

Ze denkt aan het kloppende hart in de buik van haar vriendin.




(Afbeelding: Charley Toorop – Beemster, bloeiende boom 1943)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s