Goede voornemens

Mijn voet gleed van de winter weg in onvoorziene modder en terwijl ik dramatisch en voor altijd ten onder ging dacht ik aan wat anderen zouden denken
In het voorbijgaan grepen ze mijn oorlel, schoten door mijn trommelvlies en kropen zo mijn gedachten in

Er is niks aan op deze manier, waarin ik mezelf steeds dezelfde kleur geef als het behang
Ik zou liever het kastje willen zijn dat ik ervóór zet
Zo een met tierelantijntjes en net een beetje te oud
Paar bloemen erop
Want het zal nooit saai worden, dat niet
Als het maar oprecht blijft

Oprecht oprecht op rechtop
Hoe verstikkend wil je een mantra hebben
Hoe kun je nou dingen willen zijn of zeggen of maken en oprecht blijven
Iets groots willen bereiken mag nooit onder de paraplu van oprechtheid, schrijf ik
Alle paraplu’s gaan het huis uit

Mijn broer schenkt een glas water in, tot de rand, waardoor ik het niet kan tillen zonder te knoeien
Ik beweeg mijn hoofd naar de tafel, sip een centimeter weg
Het genot straalt van zijn gezicht en dat is eigenlijk al voldoende voor vandaag

De rest laat me vanaf nu koud, denk ik, hoop ik
Ik ben allang niet meer oprecht, ik ben een kind van deze tijd
De Vrije Wil steekt zijn hand op, maar die negeren we even

Tot nu toe blijft alles hetzelfde
Ik smeer mezelf uit over de dag en dan is het alweer bedtijd.

_______

Afbeelding: The wing of the wind of madness, Avis Newman, 1982

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s