Zus

De blauwe regen viel uit op jouw hoofd terwijl je zo zat te geiten Je was een clown en schilderij in één van top tot teen alsof je binnenkort zou splijten door twee Ik kon niet dichterbij het was nooit wij maar twee keer ik En zo is het nog steeds nooit anders geweest     ‘Maandag’ is een theaterstuk over een boerenfamilie waarvan de … Lees verder Zus

Dode moeders

Dode moeders Zijn als al lang verwelkte bloemen Ooit glorieus en hartgrondig Op wat water na, onvoorwaardelijk Dode moeders zijn als een gekapt bos Ooit bescheiden in hun allesomvattende missie ons van adem te voorzien Van verwondering Van ongerepte paden Boze moeders Verdwijnen als sneeuw voor de zon Overschaduwd door herinneringen waarin ze als een aquarel aan de horizon verschijnt Haar oogopslag ontspannen Haar glimlach … Lees verder Dode moeders

We vrezen

We vrezen wel eens, als mezen op een doodgevroren dag Dat we per ongeluk niet overleven, niets kunnen teruggeven, verlaten of platgeslagen worden door onverwachtse wendingen. We vrezen wel eens, voor ons vrezen Bezemen de onrust het huis uit, geven uit, aan niets dan tekortkomingen zonder bestaansrecht. We vullen gaten, van mannen en vrouwen, van kieren in onze koude gedachten, smachtend naar een revanche op … Lees verder We vrezen

Zwanenburg

Waarschuwing: werkelijk niks van onderstaande verhaal is fictief. Laatst ben ik in een real life Annie M.G. Schmidt versje terecht gekomen. Terwijl de trein met een eindeloze vertraging door het land sjokte hoorde ik steeds een zeer zachte stem door een intercom zeggen: ‘Dames en heren, we staan stil omdat er een zwaa%#&@ in de trein is.’ Een wat? Een zwaarbewapende man? Terwijl mijn hart … Lees verder Zwanenburg